Siesta

لم داده ايم روي صندلي هاي كنار استخر. چند دقيقه قبلش بعد از يك سوناي يك ربعه، پريده ايم توي حوضچه آب سرد و حالا فشارمان دستكاري شده و بگي نگي سرمان گيجكي مي رود و شديدا ريلكس ايم.
رو مي كند به من و مي گويد: مهندس سه تا حال رو تو دنيا با هيچ چيز عوض نمي شه كرد. يكي ش همينه. بي اينكه چشمهام رو باز كنم مي گويم: اون دو تاي ديگه ش چيه؟
همچين يك آهي از ته دل مي كشد مي گويد: دوميش ماساژ بعد ثكث، آخريشم گلاب به روتون ريدن بعد يه غذاي تپل.

با خودم جمع بندي ميكنم: دنيايم را نبايد با سرگيجه و ثكث و ريدن عوض كنم. اوه پسر ... چقدر زندگي هامان خاك تو سر شده ...

پ.ن: البته الان كه دارم فكر مي كنم ماساژه بايد باحال باشه ها :)))))

يعني شخصيت عروسكي همين دو تا فقط! پسرخاله، پنگول! من عاااچق اين پنگولم. يعني دوست دارم برم يه بار اونجا گااااازش بگيرم!حالمو خوب مي كنه حرف زدنش :دي!

فلسفه كاربرد پيغامگير تلفن اينه كه بايد فرض بگيريم صاحبخونه نيست يا نمي خواد برداره و شما بايد زرتو بزني تا وقتي برگشت يا موقعيت مناسب شد بشنوه. حالا اگه خونه بود و دلش خواست، بر مي داره وقتي شما داري حرف مي زني. نهايتا شما يه بار بگو هستي خونه و صبر كن يه كمي و بعد ديگه زرتونو بفرماييد.

حالا 100 دفعه هي زنگ بزن بگو نيستي خونه؟ نيستي خونه؟ نيستي خونه؟ نيستي خونه؟. خب مرگ. هي بگو. تركيد مموري دستگاه.

ببينم شما فلسفه مي دوني چيه؟! اصن كاربرد مي دوني چيه؟! بردارم يه چيزي بهش بگمااااا ..

داشتم آخرين شكلات چيچك نارگيلي طرح Bounty كه ا. و ك. آوردند را مي خوردم، ييهو به فكرم زد چقدر بدبختيم ما مردها! حتي حق نداريم دو سه روزي در ماه سگ باشيم الكي. جمعيت نسوان كه فرياد مظلوميت سيمون دوبوآري شان گوش عالم را كر كرده، مي توانند به يك بهانه محكمه پسند هر وقت عشقشان كشيد رفتارشان عوض شود. ما مردها چي؟.. تا كمي ساكتيم يا نيشمان بسته ست يا حوصله نداريم يا مثل هميشه نيستيم بايد يه دروغي ساخته باشيم براي توجيه اش. مخالف توجه كردن و نگران بودم و اينها نيستم اما زياديش هم سوهان مي شود براي اعصاب.

اصلا مخاطبين قشنگ اين بلاگ! از اين به بعد به من گير بدهيد: چته؟! چرا ساكتي اينقدر؟ چرا تلخ مي نويسي، چرا كج راه مي روي، چرا راست راه مي روي؛  مي گويم پريودم. ديگر با خودتان است. والا.

این بود انشای من.

- خسته نباشي

- خسته نيستم، با پاك فوم پاك كردم.

10 سال بعد

+ آيا آخرين خبر را شنيده ايد؟
+ 1000000 دستگاه مرسدس بنز. 2000000 ويلا در هاوايي ...

پ.ن:  اين استعدادِ ذاتي و تاريخيِ طراحانِ تبليغاتِ رسانه مليِ ما نمي خواد ته بكشه يه دو تا تبليغ قابل تحمل بسازند؟

هي گفتي پايه ي از ته زدنم، هي گفتي، هي گفتي! اومدم خونه با اون موزره افتادم به جون موها و كم كم داشت خوشم ميومد و هي عمق قضيه رو بيشتر مي كردم (باز دوستان منحرف نگن اين چيه، منظورم اينه كه بيشتر كوتاه مي كردم) خلاااااااصه! تو همين حال و هواي كودكانه و سرخوشانه شديد، دلو زدم به دريا و گفتم بزا بزنم بره! اما از اونجا كه من هميشه سر بزنگاه خوش شانسيم گل مي كنه، باتري دستگاه تموم شد!! فك كن!! عين بنز كار مي كردااا! يهو پت پت كرد و وايساد آلميچرش!!‌ حالا چيه باتري؟ نيم قلمي!! :)) آقا با -ون لخت همه خونه رو تو تاريكي گشتم بگي يه دونه از اين باتري لاغرا پيدا كنم نكردم :)) هر چي گفتم خدايا جون مادرت! با اين قيافه نمي شه كه، يه طرف بلند يه طرف كوتاه! هرچي آيه و نذر و نياز بلد بودم  كردم بلكه يه دو دقيقه ديگه كار كنه لااقل ميزونش كنم ترم رو(به كسر ت و فتح راء)‌، ديدم خدا به هيچ جاش نيست بهش رودست زدم رفتم قيچيو آوردم! :))))‌

دردسرتون ندم!‌ در يك كلام ريدم به سرم!! :)))))  الان يك قيافه اي دارم هي مي رم جلو آيينه عين خل وضعا مي خندم ميام كنار باز مي رم جلو آينه مي خندم!

بگو بچه!‌ مرض داري؟! آخه چه كاريه نصف شب هوس كردي خودت موهاتو كوتا كني! د بگير بكپ آخه!‌ جالا بدبختي فردا از 7 صبح بايد بزنم بيرون!! آقا يكي خير امواتش دو تا باتري نيم قلوي آلكالاين بخره باسه ما بياره... واقعا اينجوري نمي شه رفت بيرون !

پ.ن: اما امشب يك درس ياد گرفتم. به قول يكي: سعي كن نريني، اما اگه ريدي ديگه بي خيالش شو، روش اسكي نكن كه پخش ش كني همه جا! بعععععععععععععله مهندس!!

پ.ن2: آقا وجداني سلموني كار سختيه ها! :)))‌

مخمل 2 بامداد.

یه نیم ساعت نشستیم تو ارایشگاه هرچی مشتری اومد واسه شاگرده خفن پر مو و پر پشت از این افغانیای مو زبر مو سفت بودن که ماشین تو کلشون گیر می کرد...بد بخت عرقش در اومده بود.اما هرچی مشتری اومد واسه اوسائه همه مس من کچل و کم مو بودن و پنج دقیقه ای هم کارشون تموم می شد...جالبیش  اینجا بود که ما ها تقریبا دو برابر اونا پول سلفیدیم....

پ.ن:البته شک ندارم شاگرده خودش نمیدونس داره خاک قضیه رو می خوره..

پ.ن۲:ببببعله..مهندس.

این بود انشای من.

حضرت فرمودند: "مستحب است کسانی که  ذهن منحرف و ناپاک دارند، متونی از قبیل پست قبلی را نخوانند. و اگر خواندند تنها نخوانند که ذهنشان به جاهای بد بد نرود. و اگر هم تنها خوانند و چیزی که می خواستند نبود توش، به نویسنده و متعلقاتش فحش نثار نکنند که عذابی بس بزرگ دارد. بروند روی خودشان کار کنند بلکه یه کم در سال جدید اصلاح شوند که تا یک نفر آمد از  شب و نور قرمز و تخت و التهاب به گوششان خواندند نروند توی حال و هوایی که نمی شود گفت. اصلاح کنند آقا. فرصت خوبی هم هست امسال که سال اصلاح الگوی "مصرف" است آقا. اصلاح کنید خودتان را."

البته حضرت گفتند "آقا"، ولی بیشتر به خانم ها نظر داشتند. کلا در همه موارد به خانم ها بیشتر نظر داشتند.

نیمه شب است. بی خوابی زده به سرم. هر چه جابجا می شوم خوابم نمی برد. هر بار فکری ذهنم را مشغول می کند. بار آخر صدای تیک تیک ساعت اتاق عصبی ام می کند. بلند می شوم باطری اش را در می آورم. صبح زود باید بیدار شوم، اما مگر خوابم می برد؟ .. "او" هم بیدار است.

بر می گردم به تخت. حتی چشمانم را هم نمی توانم زیاد بسته نگه دارم. طوری عجیبی سر حال ام. "او" هم همینطور. گرچه، او کار همیشه اش است بی خوابی. بی اعتنا به من. اما امشب من هم بیدارم. امشب با هم بیداریم.

می فهمد خوابم نبرده. می آید توی اتاق. تاریک است. کمی نزدیک می شود. اما حتما فکر می کند شاید خواب باشم. برای همین می رود. همیشه همین بوده. می خواسته بیدار بمانم با او. من اما بی اعتنا خوابیده ام. همیشه او از من می خواست بیدار بمانم و نماندم. حالا امشب من انگار باید خواهش کنم نزدیک بیاید.

آرام می گویم: بیدارم. بیا. امشب تا صبح در کنارت خواهم ماند. بیا پیشم. در آستانه در اتاق بر می گردد. نگاهم می کند. لبخند معناداری می زند. می دانم. خوب می دانم. امشب باید تقاص شب هایی که می خواست با او سحر کنم و من خوابیدم را بدهم. می دانم چقدر رند است. حالا وقت تلافی ست. با خودم می گویم: باید درک ام کند که آن شب ها خسته بودم. حال هیچ کاری را نداشتم. مطلقا هیچ کاری. چه رسد به اینکه تا صبح عاشقانه دنبالش بدوم که شاید به بستر بروم(1). اصلا گور پدرش. یک جوری می خوابم.

تلاش برای خواب فایده ای که ندارد هیچ، او هم می داند امشب عجیب حواس ام کار می کند. می آید نزدیک و آهسته چیزی در گوش ام می گوید. گوش های من همیشه حساس بوده. مخصوصا به صدای جنس لطیف. همین که در گوش ام آهسته و نزدیک چیزی بگویند دیگر کنترل ام سخت می شود! اینجوری ام دیگر. چه می شود کرد... او هم خوب می داند. می آید و نزدیک گوشم چیزی می گوید از اتاق می دود بیرون. من هم مثلا خواب ام! از یه جاهایی(2) معلوم است نیستم دیگر!

نیم خیز می شوم روی تخت. ساعت از 3نیمه شب هم گذشته. کلافه شده ام. توی اتاق است. ملتمسانه می گویم: بیا بمک (فعل امر از مصدر مکیدن) برو! (3) باور کن همین را ازت می خواهم. اینطوری خوابم نمی برد.
اما اغواگرانه چرخی دورم می زند. انگار زیر لب می گوید: به همین راحتیییییی؟.. بخورم برم؟!(4) مگه من به این آسونیا امشب ولت می کنم تو روووووو! ...

راست می گوید. امشب از آن شب هایش است. هر چه من بی خیال اش می شوم او ول کن نیست. سعی می کنم سرم را به فکر های دیگر گرم کنم. حتی ملافه را می کشم روی سرم بلکه خیالش از سرم بیفتد. اما می آید می چسبد به ملافه و وسوسه ام می کند. در یک حرکت آنی می جهم و می دوم دنبالش. اما سرخوشانه فرار می کند از اتاق. حال این بازی ها را ندارم دیگر. می روم به تختم و داد می زنم: خودت بیا! بیام بگیرمت هر چی دیدی از چشم خودت دیدی هاااااااا!

چراغ بالای سرم را روشن می کنم. هالوژن های قرمز، رو تختی نارنجی، و این حس و حال امشب او، بی خوابی و سرحالی من، همه خبر از شبی پر التهاب می دهد. پر از التهاب، وسوسه و ... .
می بیند که آماده نشسته ام توی روشنایی. همه چراغ ها خاومش است و این روشنایی، تخت را وسوسه انگیز تر می کند. آرام می آید. دور تخت گشتی می زند. انگار نه انگار که ساعت 4 صبح است و من آماده نشسته ام برای او. ریلکس است توی این چیزها. خیلی ریلکس. یاد ضرب المثلی می افتم که می گفت توی دو جا باید پررو بود: اولیش تختخواب. دومیش اما یادم نمی آید.. کجا بود خدایا؟.. توی فکر دومین جایم که می نشیند آرام روی پام. لبخند می زنم. لبخندی شیطانی. پر از شهوت(5).

شتررررررررررررررررررررررررررررق!! پخش می شود روی پام. بال ش یه طرف، بدنه اش هم له شده کامل. زیاد خونی نخورده بود. واقعا احساس می کنم به ارگاسم رسیده ام از بس آرامم(6). آرام از اینکه دیگر وز وز لعنتی اش دم گوشم نیست که خواب ام را بر هم زند. دستمال را بر می دارم و پاک اش می کنم از روی پام(7). دیگر مزاحمتی نیست. می شود خوابید. آری، می شود خوابید.

.....
..........
....... ویزززززززززز ....!!!

..................

مخمل. 4:27 بامداد.

(1)    یعنی بکشم اش پدسگ را که بتوانم بروم بخوابم.

(2)    ظاهرا از حرارت بدن متوجه می شوند آدم خواب است یا بیدار

(3)    خون ام را بمک.(بمک مصدر فعل مکیدن!)

(4)    ایضا "خون" ام را بخورد برود.

(5)    شهوت خواب را عرض می کنم.

(6)    این ارگاسم همان ارگاسم است. در نقش مشبه به.

(7)    "او" را. پشه را.

این بود انشای من.

پ.ن: اينقدر قاط زدم با عجله اومدم تو اتاقم رفتم پا كامپيوتر تو گوگل سرچ كردم "گواهي نامه" و "كارت ملي"! باورت مي شه؟! . بعد يه كم هم زل زدم به نتايج.. بعد تازه فهميدم اومده يودم تو اتاقم كه كشومو بريزم بيرون! اي خدااااا ...

پ.ن2: كشو هم كه نيست... كشوي آقاي گوفيه ...

تایید می کنم...تو دلم می گم هیجان زیاد داشت.

یه سال پیش همین موقع از بروجرد اومدم واسه تعطیلات...

چقدر78 زود گذشت.

می گه که:...صحنه پیوسته به جاست         خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

این بود انشای من.

عرضم به حضورتون که برنامه هر ساله عید دیدنی های خاندان ما، این بوده که به صورت رندوم یک نفر سوژه می شد و همه جا در مورد او صحبت می شد. مثلا یک سال شیطونی های آ. در کودکی یک سال زن گرفتن یکی یک بار بزرگ شدن یکی یک بار از بیمارستان مرخص شدن یکی یک بار سفر یکی. خلاصه سوژه ثابت بود و غیر از تعارفات عید دیدنی ها، بقیه صحبت ها حول اون آدم می گشت. یک سال هم یادم هست که سوژه سیاسی بود همه متوجه شدند که اون سال متقاوت است یک چیزی!

اما امسال قضیه بالکل فرق داشت. امسال تریپ خلاصه ی قبل از فصل 5 لاست، گزیده ای از سوژه های قبلی و بازگویی آنها با علم به اینکه یک سالی اون آدم سوژه بوده انجام شد. حتمی امسال سیزن جدیدی خواهد بود. حتمی.

پ.ن: مرامی یکی نبود یه گربه پرشین پیدا کنه واسه ما؟!

این بود انشای من.

آقا امروز یه چی رفته رو نرو ام! کسایی که عمرشون به ویندوز 3.1 می رسه یادشونه صدای اول و آخرش چی بود؟ یعنی یه صداییه تو مخم حدس می زنم مال اون باشه. این صدای start up الان xp خیلی جفنگه..