مونولوگ های بی خوابی
با این حال وقتی صبح نود سالگی ام در رخت خواب نازك اندام زنده بیدار شدم این فكر دلپذیر از خاطرم گذشت كه ای كاش زندگی چیزی نبود كه مثل رود گل آلود هراكلیت بگذرد بلكه فرصت نادری بود تا در ماهیتابه از این رو به آنرو شویم و طرف دیگرمان هم تا نودسال دیگر سرخ میشد.
فاحشه ها همیشه برای من محترم بوده اند. فکر می کنم آنها روح بزرگی دارند. نمی دانم این حس ناشی از کار آنهاست یا غریب بودنشان. خیلی دوست داشتم یک رفیق فاحشه داشتم. یک رفیق صمیمی ها! همدیگر را می دیدیم و مثل همه ازش نمی پرسیدم چرا اینکاره شد. یا دنبال فلسفه و حس هاشان نمی رفتم. فقط یک رفیق نزدیک بود. که مثلا شب می رفتیم شام می خوردیم با هم و خیلی معمولی تعریف می کردیم امروز چه خبر؟! یا از این تیپ حرف های روزمره. او هم مثلا می گفت امروز فلان جا رفتم یا امشب حالش را ندارم یا چه می دانم از این دیالوگ های ساده. که نه پی اثبات دلیلی ست نه ریز ریز کردن و نقد زندگی و حس های کسی. خانه هم می رفتیم وقت و بی وقت. زنگ می زدیم. نگران می شدیم. مشورت می کردیم با هم. من به آنها اعتقاد عجیبی دارم. قسم می خورم بهترین دوستش می شدم.
از همین رو نمی فهمم کسانی که با فاحشه ها سکس دارند چطور این روح پیچیده و بزرگ را می پذیرند. اصلا توی کتم نمی رود. فاحشه ها قدیسه هایی هستند که تقدسشان را به روی کسی نمی آورند.
پ.ن : در رد حرف های من نوشته :
هیچ وقت به او و به هیچکدام از پیشنهادهای وسوسه انگیز و بی شرمانه اش تن در نداده بودم، اما او اصولی را كه من به آنها اعتقاد داشتم قبول نداشت و با لبخندی موذیانه میگفت: اخلاقیات هم بستگی به زمانه داره، خواهی دید.
ادم تو زندگی شیفت دیلیت نشه بابا خوااااااااااااااااااهر...........ریسایکل بین که خوبه بابا میشه ری استور کرد........
این بود انشای من.
جبر این دنیا مس تعداد حروف الفبا میمونه که نه بیشتر میشه نه کمتر اما اختیارش مس این میمونه که دست خودته که با همین حروف محدود کلمه خوشبختی رو بنویسی یا بدبختی..........
این بود انشای من.
فقط ... هیچ....
پ.ن:احساس فایلی را دارم که افتاده باشد تو Recycle Bin .
دلم عین خر گرفته بود. این ۴۰۰ صفحه ای که عین خوره می افتد به جانم را هم باز برای بار هزارم خوانده ام و حسابی گیج و قاطی ام. سرم هم کوفت درد می کند. ساعت از ۱۲ شب هم گذشته. برایم sms می آید. یکی از بچه های کنه دانشگاه است که نوشته : "سلام محمد جان٬ بیداری؟" . و این درست همان چیزی ست که نیاز داشتم برای جر دادن. و تخلیه شدن ایضا.
پ.ن: باید دورم را از این روبان زردها بکشند و بزرگ بنویسند: "خطر گازگرفتگی. لطفا نزدیک نشوید"
i'm on the horns of a dilemma
please wait………
این بود انشای من..
می گوید: هیچ فهمیدی دوره رفاقتمون 2 رقمی شد؟!
- فکر نمی کردم به این چیزا اهمیت بدی ..
- حالا که می بینی تو نمی دی.
- ....
پ.ن: بعضی چیزها هیچ وقت نمی شکنند، بعضی چیزها فقط یک بار می شکنند.
(می گوید: مثل تو.
می گویم: مثل من.)
حالا صبر کن! ... جالب ترم می شه!
پ.ن: چیه؟! چرا اینجوری نگاه می کنین؟ به مقدسات ام قسم لخت لخت که نه!
پ.ن: این "خالَه" ست٬ نه "خالِه" ی خودمون! صاحبخانه مان است بَبَم جان !
- اگه جونی مونده باشه که قسم می زنی روش!
- اِ ..
- ...
- بگذریم ... چی می گفتیم؟
وقتی چیزی مدام توی دلت فریاد می زند٬ وقتی وسوسه ای خودش را به در و دیوار سرت می کوبد٬ باید بروی رفیق. وقتی بالش ات٬ اتاق ات٬ کفش های ات٬ همه بوی رفتن می دهد٬ باید کوله ات را بندازی روی دوش ات و بروی. نمی شود ماند. دیگر ماندن و نماندن دست تو نیست.
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را که به اندازه ی تنهایی من جا دارد بردارم٬
و به سمتی بروم
حرف دلگیری های ساده و اعصاب خوردی های گه گاه نیست رفیق ... من چیزیم نیست. فقط باید بروم. باید این وسوسه را طی کنم٬ فاصله را باید بگذرانم.
وقتی جمله هایت به جای نقطه به سه نقطه می رسد٬ باید خودت را در راه گم و گور کنی٬ و منتظر اتفاقی ناگاه بمانی. حتی اگر بدانی هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.
بالش من پر آواز پر چلچله هاست ...
بوی هجرت می آید ..
پ.ن: پی نوشت هم ندارد!!
پ.ن:
همه ی من پشت سکوت خاکستری نگاهم خلاصه می شود.
می ماند موزیک و نوشتن و دوستانی که عکس هایشان چشمانم را خیس می کند.
برای من نه سنت مقدسی باقی مانده و نه سوالی با یک جواب مشخص.
من حرمت هیچ چیزی را نگه نمی دارم. نه آهنگ هایی که پشت گردنم را میلرزانند و نه لحظه های با تو بودن را.
بیشتر از هر چیزی دلم مسافرت میخواهد به جایی که تخت های سفید نرم داشته باشد.
به سرم می زند بروم و دیگر نیایم. چه هوس های غریبی برای گذشتن از خودم به سرم می زند. پاک خسته ام. پاک خسته.
فقط میدونم حس خوبی داره خدا نصیبتون کنه.......
این بود انشای من.
هیچ لزومی نداره ادم هر چیزیو تجربه کنه.......در واقع هیچ لزومی نداره ادم اونچه رو که بقیه تجربه کردن دوباره تجربه کنه پس این عقل رو خدا داده برای چی؟ها؟؟؟؟؟؟؟؟ولی من دارم یه چیزی که مطمینم بقیه تجربه کردن رو دو باره تجربه میکنم ..........چرا؟خوب نفهمیدم نتیجه تجربه ی اونا چی بود..............
این بود انشای من.
پ.ن۱: یا چند هفته ست شاید. یا چند ماه حتی. به خدا ها !
Virginia Fallon: You know, we're all whores, but only some of us get paid.
[Seeing that Miriam is a bit offended]
Virginia Fallon: ... I'm sorry. You didn't deserve that.
من قیصر امین پور را نمی شناسم. اسم قیصر امین پور هنوز هم مرا یاد معلم ریاضی دوم دبیرستان ام می اندازد، آقای قیصری. قیصر امین پور را هیچ وقت ندیدم ولی همیشه فکر می کردم قیصر امین پور باید شبیه همان آقای قیصری باشد. کمی چاق و کلی مهربان. اصلا هم نمی خواهم به تصویری که ازاو در ذهنم دارم دست بزنم. منظورم از "او" آقای قیصری نیست، چون آقای قیصری را که دیده ام. منظورم همان قیصر امین پور است. مسلم است که آقای قیصری کمی چاق و کلی مهربان بود، وگرنه گفتم که قیصر امین پور را ندیده ام. آقای قیصری مدت کوتاهی معلم ما بود و دیگر هم هیچ خبری از او (1) ندارم. آقای قیصری یک بار روی تخته نوشت :
آنجا که عشق تمام می شود ، نام من آغاز می شود.
قیصر امین پور
(1) "او" منظورم آقای قیصری ست نه قیصر امین پور.
پ.ن: آقای قیصری اضافه کرد: البته دوستان همه استاد هستند، اما نوادری که ایهام دارند، به حرف آخر کلمه "عشق" و اول "قیصر" توجه کنند. با خودم گفتم این توضیح آقای قیصری را بیاورم که ظرافت شعر قیصر امین پور را متوجه شوید.
پ.ن: من فکر کنم این روزها همه با کلی خاطره خوب برای قیصر امین پور دعا می کنند. خواندگان این مطلب لطفا برای آقای قیصری دعا کنند.
پ.ن: تصور بنده اینست که دوستان شدیدا تحت تاثیر تکرار نام قیصر امین پور و آقای قیصری در متن قرار گرفته باشند ! حالا فهمیدید چرا یاد آقای قیصری می افتم؟! یا باز بگم؟!
پ.ن: "قیصر" هم اسم عجیبی ست ها! چند بار به املایش شک کردم ! چند بار هم خم شدم و از نزدیک نگاهش کردم. یه طوریه ! ..
تلاش و کوشش........شکست.............
تلاش و کوشش دوباره ..............شکست...............
کمک به همنوع سختی............ استقامت........شکست.......
.شروع دوباره .........ریسک .....شکست.......
امیدواری.......استقامت تلاشو کوشش دوباره.........شکست........
.
.
.
.
.
.
دوباره امیدواری استقامت تلاش کوشش ریسک...............رهایی آزادی موفقیت.............
پاپیون
دی دی دی دی دی دی دیم دی دی دی دی دی دی دی دیم دی دی دی دی دی دی دی دییییییییم دی دی .............ری ری ری ری ری ریم ری ری ری ری ری ری ریم ری ری ری ری ری ری ریییییییییم ری ری ری ری ری ری ری ری ری ری ریریریم(2)
دی دی دی ....................
آهنگ پاپیون
این بود انشای من.
- تو فکر می کنی این راه نجات ماست؟
- آره
- یعنی موفق می شیم؟
- ... فرقی هم نمی کنه
پاپیون – سکانس پایانی
عجب حسی دارد دیدن گریه ها وخنده های لحظات وصال و هجران در این فرودگاه کوچک....مخصوصا اگربه خاطر تعطیلی مغازه ها در نیمه شب برای خوردن قهوه یا چه میدانم ایس پک به انجا رفته باشی........میدانی .....در میان اکثر اینهایی که میروند واکثر انهایی که میایند یک حس مشترک وجود دارد...."حسرت"....اما انچه که انها را از هم متمایز میسازد وسبب میشود که ادم هایی موفق یا نا موفق لقب بگیرند نوع نگاه انها به این حس است که ایا از ان در جهت کم کردن حسرت های اینده استفاده میکنند یا در سوز ان میسوزند و حسرتی به حسرت های اینده شان اضافه میشود ..........حال انکه ما در میان کدامیک از این دو دسته قرار میگیریم به خودمان بر میگردد و کمک های او که اگر بخواهیم هیچ شکی در دزیغ نکردنش ندارم.....
این بود انشای من.
