Siesta

امّايش آنجاست كه اگر بعد سالها، دوباره ديدي "بهانه" عاشق بودن ات را، همان طور چشم هات برق بزند. همان طور دلت غنج برود برايش. همان طور ضربان قلبت برود بالا. همان طور ... اوهوم.. همان طور، دقيقا همان طور عاشق ش باشي. مي شود اداي همه ي اين كارها را در بياوري و خودت هم حتي فريب بخوري.

اگر اين طور نشد، يا بهتر بگويم، اگر اين طور نتوانستي باشي،‌ يعني تو ته دل ات چيزي غير از عشق هم بوده. كه حالا كه عشق ات كمرنگ شده توي چشم مي زند. اين را فقط فقط خودت مي فهمي. اوهوم. يكي يك جا نوشته بود: "اگر مي خواهي مرا دوست داشته باشي، كم دوست بدار، اما عميق".

  /**/   از امروز به بعد لباس های خدمت زیر پرچم اینجانب اعم از فصل ، خاکی و استتار در جبهه دیگری که همانا پاک کردن درب ها ،پنجره ها و کلا منازل دیگر هموطنان می باشد خدمت خواهند نمود.. باشد که مورد قبول درگاه حق قرار گرفته، باقیات صالحاتی باشد برای انان که رفتند و انان که ماندند....  لازم به ذکر است البسه مذکور بدون ارم و علائم ونام و نشان برای جلوگیری از ریا و خدای ناکرده خودستایی ایفای نقش می نمایند و هیچ گونه چشم داشتی نخواهند داشت ...دوام انها را از خداوند منان مسئلت داریم...با تشکر.   امضا:فخی

این بود انشای من.  

مي پرسد: جدي؟ يعني فرق كرده ام؟

مي گويم: فرق كه .. نه .. همان طوري هستي.

اما در اصل مي خواهم بهش بگويم: ديگر چشمانت برق نمي زنند. دست كم براي من.

هي جوجه! اينقد بد باهام حرف نزن! يه بار هيچي نمي گم، دو بار هيچي نمي گم، يه دفعه تمام اين حس بدمو مي پاچم سر و صورتتا! زياد رو ادب من حساب نكن. آره.

اصن ببينم.. چرا يهو  تصميم گرفتن رو ديوارا طاقچه نذارن؟! مگه چش بود؟!

برای ع:

میدانی که می فهمم چقدر سخت است،چه حسی دارد...حسی شبیه کرختی ، گیجی ،بهت توام با غم...شاید هم کمی همراه با ترس..

مثل ان می ماند که تکیه گاهت را به یکباره بردارند تا پخش زمین شوی ..مثل ان می ماند که یک مشت توی فکت خورده باشد ..بی هوا..محکم..از نا کجا اباد..

اما مهم بلند شدنت قبل از اتمام شمارش معکوس است که نباید ببازی...که کارهای ناتمام زیاد داری..که زندگی صبر نمیکند برای شمارش های بیشتر..

می گه که:

چو از روی حکمت ببندد دری    ز رحمت گشاید در دیگری

این بود انشای من.

بغض مي آيد مي نشيند روي گلو. دلم اندازه يك گنجشك مي شود. مي لرزد دل كوچكم. تر مي كند چشمهام را دلم. توي اين گيرودار با خودم فكر مي كنم براي تو بغض دارم يا براي دل خودم؟..

رفتن هميشه درد دارد. درد.. آنقدر كه لب بگزي و مبهوت به يك نقطه خيره شوي كه چه شد؟ كه مصيبت از كجا آوار شد روي سرت... يكي يك جا نوشته بود: آن كه مي رود يك درد دارد، آنكه مي ماند هزاااااااار درد.. اوهوم.. راست مي گفت..

خداوند همه شما را قرين رحمت و صبر كند. دستم به نوشتن نمي رود. گاهي وقت ها كاري غير از سكوت ممكن نيست. خودم را به ندانستن مي زنم و سكوت مي كنم. كاري جز سكوت ممكن نيست.

این روزا تهران از هر عصر جمعه ای مرده تره...

پ.ن:اقا میگم یادمون باشه  اس ام اسا وصل شد یه خبریم از اسکیلاچی بگیریمD:

این بود انشای من.

"ali az Gianfranco Zola che khabar?!"